बङ्गलादेशमा सन् २०२४ को विद्यार्थी नेतृत्वको व्यापक आन्दोलन (जसलाई जन विद्रोह वा Gen Z uprising पनि भनिन्छ) पछि भएको पहिलो संसदीय निर्वाचनमा बङ्गलादेश नेसनलिस्ट पार्टी (बीएनपी) ले निर्णायक बहुमत प्राप्त गरेको छ। यो निर्वाचन फेब्रुअरी १२, २०२६ मा सम्पन्न भएको थियो र यो शेख हसिना नेतृत्वको सरकार ढलेपछि भएको पहिलो स्वतन्त्र तथा प्रतिस्पर्धात्मक चुनाव हो।
बीएनपीका अध्यक्ष तारिक रहमान को नेतृत्वमा पार्टीले दुई तिहाइभन्दा बढी सिट जितेको छ। निर्वाचन आयोगका अनुसार घोषित २९७ सिटमध्ये बीएनपीले २०९ सिट जितेको छ। यससँगै तारिक रहमान प्रधानमन्त्री बन्ने लगभग निश्चित भएको छ र अर्को हप्ताभित्र नयाँ सरकार गठन हुने अपेक्षा गरिएको छ।
दोस्रो स्थानमा जमात–ए–इस्लामी आएको छ, जसले ६८ सिट जितेर आफ्नो इतिहासकै सबैभन्दा राम्रो नतिजा निकालेको छ (यो पार्टी २०१३ मा प्रतिबन्धित थियो, जुन हसिना सरकार ढलेपछि खुला भएको हो)। आन्दोलनबाट उदाएको राष्ट्रिय नागरिक पार्टी (एनसीपी) ले ६ सिट जितेर तेस्रो स्थान प्राप्त गरेको छ। बाँकी सिटहरूमा अन्य साना दलहरू र स्वतन्त्र उम्मेदवारहरूले जित हासिल गरेका छन्। केही सिटहरू (जस्तै चटगाँउ–२, चटगाँउ–४ मा कानुनी जटिलता र शेरपुर–३ मा उम्मेदवारको निधनका कारण) मतदान स्थगित वा रोकिएको छ।
तारिक रहमान (६० वर्ष) राजनीतिक परिवारका सदस्य हुन्। उनका पिता जियाउर रहमान पूर्व राष्ट्रपति थिए (जसको हत्या १९८१ मा भएको थियो) भने आमा बेगम खालेदा जिया बङ्गलादेशकी प्रथम महिला प्रधानमन्त्री बन्नुभएको थियो। तारिक रहमान २००८ देखि १७ वर्षसम्म लन्डनमा निर्वासनमा बस्नुभएको थियो, तर २०२५ को अन्त्यतिर स्वदेश फर्कनुभयो र यो निर्वाचनमा पार्टीको नेतृत्व गर्दै ऐतिहासिक जित हासिल गर्नुभयो।
यो जितलाई विद्यार्थी आन्दोलनपछि लोकतन्त्रको पुनर्स्थापनाको रूपमा हेरिएको छ। मतदान प्रतिशत करिब ५९–६०% रहेको थियो। अन्तर्राष्ट्रिय स्तरमा विभिन्न नेताहरूले तारिक रहमान र बीएनपीलाई बधाई दिएका छन्, जसमा भारतका प्रधानमन्त्री नरेन्द्र मोदी पनि समावेश छन्।
नयाँ सरकारले अर्थतन्त्र सुधार, राजनीतिक स्थिरता र पूर्ववर्ती सरकारका मुद्दाहरू सम्बोधन गर्ने चुनौती सामना गर्नुपर्नेछ।
